مرغ دل ما را كه به كس رام نگيرد

آرام تويي

دام تويي دانه تويي تو..

اميدي اگر باشد به اين شب هاست ..

تو درخت خوب منظر همه ميوه اي

وليكن

چه كنم به دست كوته كه نمي رسد به سيبت

براي داشتن چيزي كه تا به حال نداشتي

بايد

كسي باشي كه تا به حال

نبودي!

خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود..

دل خوش دار

که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند..

حریفا! میزبانا !

میهمان سال و ماهت پشتِ در چـون مـــوج می لرزد

 

اَللّهُمَّ

اِنّی اَسئَلُِکَ بِکِتابِکَ المُنزَلِ

وَ ما فیهِ اسمُکَ الاَکبَرُ و اَسماؤُکَ الحُسنی

وَ ما یُخافُ وَ یُرجی

اَن تَجعَلَنی مِن عُتَقائِکَ مِنَ النّار


بک یا الله یا الله یا الله



بس در ِ بسته که به مفتاح دعا بگشایند ..

و ما ادریک ما لیلة القدر

 تو چه دانی از عظمت این شب..

صلاح کار کجا و من ِخراب کجا

ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا ؟!

کـتب عــلی نفســه الرحمــة

اسـمتو  "ببخــش" به لـب هام

 یا الله یا الله یا الله یا الله

فمن یعمل مثقال ذرة خیرا

   یره

می بیند آن کار خوبت را

اگر ذره ای باشد 

هـر کس که گـفت خـاک در دوسـت توتیاسـت

گو این سخن معاینه در چشم ما بگو

من نمـی گویم

من نمی دانم تو را آن سان که باید گفت!

از تو گفتن

پای دل در گل

بال های شعر من در بند..

انا توجهنا وستشفعنا وتوسلنا بک الی الله

دل به زبان نمی رسد ..

یا ایّها الانسان

ما غرّک بربّک الکریم؟

چه شد که گستاخ شدی در برابر پروردگار کریمت؟!

                                                                     انفطار/آیه6

از آدمیزاد می گویم :

که خدایش همه چیزش داد تا همه چیزش خدایش باشد

اما

او همه چیز دارد الا

خدایش را!

...

  گويند تمنايي از دوست بكن سعدي

جز "دوست" نخواهم كرد از دوست تمنايي

تو ستاره غریبی ..  تو شکوه باور من

غمــت

در نهانخانه دل نشیند ..

من پا کشیدم از عهد بسته ام

تو پا فشردی بر

مهربانیت

  از آن تبار خود شکن

تو مانده ای

و

بغض من

  .. 

به دست رحمتم از خاک آستان بردار

سخن از بودن ‌نیست سخن از ماندن‌ نیست

سخن از عمق ‌غم است! 

و غباری‌که در اندوه زمان جاری ‌است

سخن از تلخی یک ناپیداست!

 یادم نمی رود آن نماز صبحی که آیه به آیه حمدش را گریستی ..

یک لحظه گفتم تاب نمی آوری و به سلام آخر نمی رسی!

و حالا  .. من باید حمد بخوانم  ..

چه روزگار حقیری

کمترین اقدام یعنی آه را گم کرده ام!

بسم الله الرحمن الحیم

الحمدلله رب العالمین

..

هرگز آیا این همه عاشقت بوده ام ؟!

کجا بودم ای عشق!

چرا چتر بر سر گرفتم

چرا ریشه های عطشناک خود را به باران نگفتم

چرا آسمان را ننوشیدم و تشنه ماندم!

ببخشای ای عشق

 ببخشای بر من ، که ریشه در خویش بستم و ماندم.. 

.

.

.

زدوری تو نمردم چه لاف عشق زنم ..

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

 پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد

بگذار آنقدر باران ببارد

تا گلوگاه گریه از آوار این ترانه های خیس لبریز شود.

نگران نباش!

به هیچ جای این آسمان ساده صبور بر نمی خورد

اگر گهگاه پلک های خسته و خاموش من

برای بی قراری نیامدنت ببارد

حالا دیگر عابران خواب گرد هم  ، اندازه علاقه را می دانند

با سر انگشتان خسته  بر سینه دیوار ِ این کوچه بی ستاره می نویسند

تو آن سخاوت سبزی

که انتظارت را همیشه پنجره در پنجره پریشانم..  

خوب تریـن حادثه می دانمت!

        هر کس روزنه ای ست به سوی خداوند، اگر اندوهناک شود. اگر به شدت اندوهناک شود ..

     مصطفی مستور

شعری بخوان! برای دلم با ردیف "نور"

انتهای راه

بن بست

دیوار

هیچ افقی در رو به رو نیست

فقط سر را به آسمان بلند کن

چه بی انتها..

هیچ بن بستی راباور نمی کنم!

سمـــــــــــــع الله لمن حمــــده ...

 فَاِنْ دَعَوْتُكَ اَجَبْتَنى

 وَاِنْ سَئَلْتُك َاَعْطَيْتَنى

 وَاِنْ اَطَعْتُكَ شَكَرْتَنى وَاِنْ شَكَرْتُكَ

 زِدْتَنى!

 هزار مرتبه گفتند و باز تازه و گیـراست 

حدیث ِ کهنه ی عشق مکرری که تو بودی

من نه آنم که سست بازآیم

ور ز سختی به لب رسد جانم

عجب سخت است صرف فعل عشــقـ ت

من صفحه به صفحه
تا آخر این قصه به دنبال تو هستم..